De acceptatie van leven met NAH
Daar was afgelopen dinsdag 24 maart 2026 het laatste gesprek met de psycholoog. Het voelde aan de ene kant vreemd, andere kant ontzettend goed.
Vreemd, omdat je na bijna 10 maanden en meerdere gesprekken afscheid moet nemen van iemand die je luisterend oor was, je de handvaten gaf tijdens de gesprekken en ontzettend goed, omdat door het luisteren, de handvaten en thuisopdrachten, die ik kreeg ben ik anders naar situaties gaan kijken. Heb leren omgaan met NAH en daarna kwam de acceptatie.
Ik heb veel over mezelf, de persoon met NAH, geleerd die ik de afgelopen 13 jaar vaak heb genegeerd. Waar ik altijd gevoel had dat ik het had geaccepteerd, bleek dit niet het geval te zijn. Wilde nog steeds van alles doen, dat voor de NAH kon. Met als resultaat vaak boos, gefrustreerd, erg vermoeid, maar niet kunnen slapen door de chaos in mijn hoofd.
Heb het karakter van nooit opgeven, dit is ook wat in de gesprekken naar voren kwam. Alles goed willen doen tegen het perfectionisme aan. Gaat iets niet goed, dan overnieuw beginnen tot iets wel gelukt is.
Heb geleerd grenzen voor mezelf stellen. Accepteren, dat niet alles vanzelfsprekend is om te doen met NAH.
Nu denk ik wanneer iets heb gedaan, heb ik de energie om nog iets te ondernemen of kan ik dit later op de dag of morgen oppakken.
Ik durf beter nee te zeggen wanneer mij iets niet uitkomt om te doen. Nee is ook een antwoord.
Boosheid en frustratie is minder geworden, al gaat dat nooit over, dit is iets dat ik geaccepteerd heb. Proberen mezelf minder druk op te leggen, wat nu veel beter gaat.
Ik vergeet veel dingen. Soms schiet het 24 uur later ineens weer te binnen, soms niet. Ik ben gingen kwijt en vind het soms niet terug of het ligt op een plek waar ik van denk, waarom heb ik dat daar neergezet. Dat is niet anders en door.
In het hoofd is het soms urenlang een autoweg waar iedereen nog steeds dezelfde snelheid rijdt als op de autosnelweg. Terwijl ik niet sneller rijd dan 40 kilometer per uur.
Geaccepteerd dat mijn tempo lager ligt en neem rustpauzes voor de vermoeidheid optreedt.
Leven met NAH is elke dag opnieuw keuzes maken en grenzen bewaken. Wat voor veel mensen vanzelfsprekend is, zoals energie, is dat voor mij vaak een een lastig puzzel.
Ik ben ontzettend blij dat ik met de hulp van Tigra (3 maanden) en de psycholoog ben gekomen waar ik nu sta. Na 13 jaar geleerd hoe om te gaan met NAH en te accepteren, dat je energie de ene dag meer is dan de andere dag.
